Mijn naam is Marrigje van Baalen (22-03-1988). Als nichtje van Coby kwam ik al als jong meisje in aanraking met de paarden en kreeg ik de kans om pony te rijden. Ik woon in Utrecht en doe een opleiding bloemschikken. Ik probeer in de paardensport zover mogelijk te komen. De hele familie helpt me daarbij. Zo krijg ik bijna elke dag les van Coby. Als zij er niet bij kan zijn op een wedstrijd, gaat of Marlies of Coby's zusje Marian Dorresteijn mee om mij te helpen. Mijn moeder en mijn tante Susan, die de trailer rijdt, gaan ook altijd mee op wedstrijden. Ik ben met de Duitse Welsh hengst Power and Paint, die eigendom is van de Familie Pasch, opgenomen geweest in het Nederlandse  A-kader bij de pony's. Ik ben de Familie Pasch heel dankbaar dat ik Power and Paint heb mogen rijden,
dat was een superervaring. Met Power and Paint heb ik verschillende kampioenschappen gereden, en ook verschillende kampioenschappen gewonnen.  Op het laatste Europese kampioenschap in Polen wonnen we met het team de zilveren medaille, en werd ik individueel reserve-kampioen van Europa. Dit was een hele mooie afsluiting van mijn ponytijd.
Ik rij vijf maal per week bij Dressuurstal Van Baalen. Meestal op verschillende paarden, daar leer ik heel veel van. Sinds kort heb ik de hengst BMC Inspekteur ter beschikking gekregen van zijn eigenarese Wendyvan der Helm. Van deze doorgewinterde professor leer ik alle dagen, en ik beleef erg veel plezier aan hem. In de korte periode dat ik hem rij en uitbreng bij de Junioren hebben we al een aantal overwinningen op onze naam mogen schrijven. Binnenkort zal ik ook met de merrie BMC Litchy in de wedstrijdring verschijnen. Na mijn opleiding bloemschikken en paardenhouderij wil ik nog graag de ORUN-opleiding volgen. Met lesgeven kan ik dan mijn ervaringen met anderen delen. Met BMC Inspekteur ben ik nu opgenomen in het A-kader van de Junioren.
Tijdens de Europese Kampioenschappen in Stadl-Paura was ik opgenomen in het Juniorenteam dat Teamgoud behaalde. Individueel eindigden BMC Inspekteur en ik op de zesde plaats.

Bezoek de website van Marrigje.

Gevestigd in Brakel, een plaatsje in de Bommelerwaard. Naast Coby en Marlies is een hecht team van toegewijde medewerkers zeven dagen per week in de weer om zowel de eigen paarden als de paarden van eigenaren optimaal te verzorgen en te trainen. Het uiteindelijke doel: top-prestaties neerzetten. Moeder en dochter Van Baalen rijden alle twee op het hoogste niveau. Onder de begeleiding van de bekende Duitse dressuurtrainer Johann Hinnemann behaalden ze diverse medailles tijdens NK's, EK's, WK's en de Olympische Spelen. Ook de leerlingen van Dressuurstal Van Baalen presteren goed. In alle A-kaders zijn leerlingen van Coby vertegenwoordigd.

Mijn naam is Coby van Baalen (6-4-1957). Samen met mijn dochter Marlies en mijn nichtje Marrigje vorm ik de vaste kern van Dressuurstal Van Baalen. Hoewel wij vroeger thuis geen paarden hadden, ben ik er al sinds mijn jongste jaren werkelijk bezeten van. Mijn vader Jan Dorresteyn had een melkveebedrijf met zo'n tachtig koeien. Toch heb ik het paardenvirus niet van een vreemde. Ik ben vernoemd naar mijn grootmoeder, Jacoba van Rossum, de moeder van mijn vader. Ik lijk uiterlijk veel op haar en bovendien was zij een paardenvrouw in hart en nieren. Na mijn eindexamen havo wilde ik niets liever dan 'in de paarden gaan', maar dat was toen nog uit den boze. Paardrijden was in die tijd hobby en geen werk. Ik heb een opleiding bloemsierkunst gedaan en had het geluk dat een leraar van school een bloemisterij had in Maarn. Daar kon ik komen werken. In het weekend was hij thuis. Dan had hij tijd om in de bloemisterij te werken en had ik vrij. Dat was heerlijk, want in het weekend is er natuurlijk van alles te doen op paardengebied. Op den duur kon ik daar halve dagen gaan werken. De rest van de tijd gaf ik les en maakte jonge paarden zadelmak. Die reed ik aan voor de verkoop en dan begon ik weer van voren af aan. Op de keuring in Bennekom leerde ik mijn huidige echtgenoot Arie kennen. Het was direct dik aan. Ik wilde verder in de paarden en op de boerderij in Brakel stonden heel wat paarden om te rijden. Ik was daar dus meer dan welkom.
Overigens heb ik mijn familie ook besmet met het paardenvirus. Zowel mijn vader Jan Dorresteyn als mijn jongere zusje Marian Dorresteyn gingen ook fokken met de nafok van Zinni van Wittenstein. Het eerste eigen fokproduct van mijn inmiddels overleden vader was de latere KWPN hengst Inspekteur (v.Darwin), terwijl mijn zusje Marian met het eerste paard dat ze zelf fokte later Grand Prix dressuur reed. Dat was Finesse (v.Aktion). Bovendien fokte Marian uit dezelfde merrie ook de Europees young riders kampioen Habibi (v.Ulft).
De eerste twaalf jaar van ons huwelijk woonde we in een sta-caravan op het erf bij de ouders van Arie. Dat was op dat moment een ideale situatie, want alle spaarcentjes konden opzij worden gelegd en werden weer in de paarden gestoken. Bovendien waren Opa en Oma van Baalen de beste oppas die we ons maar konden wensen, nadat eerst in 1980 Marlies werd geboren en in 1984 Arie jr. Ondanks de gezinsuitbreiding kon het werk gewoon doorgaan.
Toen ik na ons huwelijk in Brakel kwam wonen, had ik één paard waarmee ik landelijk Z sprong. Dat was Milona, een stermerrie van de Engels volbloed Miller's Grey xx. Ik reed ook tuigpaarden, maar mijn hart ging uit naar de dressuur. Arie's vader vond dat ik me moest specialiseren en omdat we eigelijk allemaal het meest weg waren van de dressuur, ben ik die richting op gegaan. Mijn schoonvader vond dat ik één echt dressuurpaard moest hebben. Hij kocht Natrial voor mij, een zoon van de Engels volbloed First Trial xx. In het begin was ik daar helemaal niet blij mee. Ik had een grote donkerbruine van een jaar of vier voor ogen, waar ik nog jaren mee vooruit kon. In plaats daarvan kwam Arie's vader aanzetten met een kleine, dikke vos van nog geen één meter zestig. Natrial was al negen en kon nog helemaal niks. Bovendien kon ik hem helemaal niet uitzitten, maar mijn schoonvader zei dat zo'n prachtig bewegingsmechanisme niet te overtreffen was, dus ik moest maar gaan oefenen. En dat deed ik. Alles wat we spaarden ging op aan lessen bij Henk van Bergen, waar ik elke week naar toe ging. Arie sr. bleek gelijk te hebben. De eerste successen met Natrial kwamen al gauw.

Bezoek de website van Coby.

Mijn naam is Marlies van Baalen (30-08-1980). Mijn eerste pony was Anjonette, een Welsh A-pony. Ze was heel fel en wilde graag heel hard. Dan was ik best bang, want ik ben niet zo'n held. Daarom heb ik toen eerst een jaar op een manege les gehad op lieve, betrouwbare pony's. Daar kreeg ik zelfvertrouwen van en toen ik weer op Anjonette ben gaan rijden, werden we zelfs Z2-dressuur en wonnen we verschillende KNF kampioenschappen. Met de Welsh K hengst Dancer, die eerst door Bettina Hinnemann werd gereden, heb ik mijn eerste ervaring met het rijden van hengsten opgedaan. Dat was niet altijd even makkelijk, maar een hengst heeft toch iets extra's en ik heb dankzij
Dancer leren doorzetten. Met hem heb ik mijn eerste twee EK's gereden en mijn eerste internationale medaille op een officieel kampioenschap behaald.
Toen ik 14 jaar was, heb ik de overstap naar de paarden gemaakt en daarna steeds in het Nederlandse team gezeten, eerst bij de junioren en vervolgens bij de young riders. In totaal heb ik met Arthur, Finesse, Inspekteur en Habibi zeven EK's gereden en steeds wonnen we een medaille. Het hoogtepunt was met Habibi dubbelgoud, individueel en met het team, in 1998 in het Engelse Hickstead.
Topsport en school zijn niet altijd even makkelijk te combineren. Daarom heb ik de laatste jaren van de middelbare school op een sportschool gezeten. Mede dankzij de persoonlijke begeleiding van mijn leraren en hun begrip voor mijn sportcarrière, heb ik mijn VWO diploma behaald in de normale tijd die daarvoor staat. Daarna ben ik aan de tweejarige opleiding tot Bereiter in het Duitse Warendorf begonnen, waarvoor ik stage heb gelopen in Voerde bij mijn moeder's trainer Johann Hinnemann, die inmiddels ook mijn trainer is. In 2002 ben ik geslaagd en op dat moment kreeg ik Idocus ter beschikking en kon ik met hem full-time bij Johann Hinnemann in Voerde trainen. Met Idocus behaalde ik hele mooie successen. In 2003 qualificeerden we ons voor de Wereldbekerkampioenschappen in Goteborg. We werden daar toen zevende.

Het jaar 2004 werd een heel bijzonder jaar. Eerst behaalden we een zevende plaats op de Wereldbekerkampioenschappen in Dusseldorf, dat was een prachtig resultaat! Later werden we in het team voor de Olympische Spelen in Athene opgenomen. Een onvergetelijke ervaring! Inmiddels is Idocus weer terug gekeerd naar zijn thuisbasis Amerika, waar hij het goed maakt.
Vorig jaar ben ik weer met jongere paarden in de sport teruggekeerd. Met Radar en Wijdewormer’s Poseidon reed in in de ZZ-Licht en ZZ-Zwaar en met BMC Roman-Nature in de Lichte Tour.
Inmiddels is ook de terugkeer in de Grand-Prix een feit. Met Laurentianer rijd ik nu in de Grand-Prix en inmiddels heb ik ook mijn eerste Grand Prix stappen met BMC Relevant gehaald. 
Relevant staat voornamelijk op stal bij Johann Hinnemann. Hij is in eigendom van het Gestut Vorwerk. Ik heb hem nu een aantal maal succesvol uitgebacht. Tijdens de Wereldbekerkwalificatie wedstrijd in Mechelen behaalden we de zesde plaats in zowel de klassieke proef als met de Kur op Muziek. Na een succesvolle Zwolle Stallionshow waar BMC Relevant de tweede paats behaalde
in de categorie Best Stallion, zijn we opgenomen in het nationale A-kader.
Verder rijd ik ook jongere paarden: BMC Up-to-Date (een vierjarige Fidermark)en BMC Babbalou. Naast het rijden van de paarden geef ik lessen en doe ik de boekhouding van onze dressuurstal.

Bezoek de website van Marlies.

 Jolanda Adelaar was op haar 7de een van de vele meisjes die een keer per week een uurtje les kreeg op een manege. Een eigen paard had ze niet en ze kwam ook niet uit een paardenfamilie. Toen ze 12 was ontmoette ze tijdens een ponykamp haar eerste paard, een fjord genaamd Guusje.

Jolanda wilde Guusje kopen, maar haar ouders waren het daar niet mee eens. Ze hield vergaderingen en organiseerde speciale avonden met als onderwerp: "waarom moeten jullie Guusje voor mij kopen". dit had succes. Jolanda mocht de fjord hebben mits zij een wei kon vinden waar hij kon staan. Met succes! Voor 60 gulden in de maand stond haar Guusje op de wei...tussen de koeien!

Jolanda had bij het begin nog geen zadel en hoofdstel voor haar paard. Van touw maakte Jolanda een "hoofstel" en ze reed Guusje zonder zadel. Toch was ze het gelukkigste kind op aarde met haar eigen pony: Guusje. Omdat Guusje als jonge manegepony alleen maar wist hoe hij achter het manegepaard voor hem moest lopen, moest Jolanda hem alles leren vanaf het begin. Gelukkig bleek Guusje een hele slimme fjord te zijn.

 Na een jaar werd Jolanda lid van de plaatselijke ponyclub en ze begon wedstrijden te rijden. Jolanda bleek een ambitieuze sportruiter te zijn ondanks dat ze geen beschikking had tot een sportpaard. Ze reed met haar fjord mee in alle disciplines o.z: springen, SGW en dressuur.

De combinatie blonk uit in de dressuur. Binnen 2 jaar bereikte ze al de Z2 dressuur met haar fjord en werd ze ook kringkampioen in het Z2 dressuur. Ook toen Jolanda 18 werd deed Guus het als ponymaat goed tussen de grote paarden en reden ze Z2 dressuur + 20wp. Pas in 2007 kon Jolanda de overstap maken naar het ZZ Licht dressuur omdat pony's met een stokmaat onder de 1.57m voorheen nog niet waren toegestaan in het ZZ Licht. Jolanda Adelaar is met haar fjordenpaard, Guus, de eerste amazone in Nederland die met een fjord meerijd in de Suptop dressuur. Sinds begin dit jaar traint Jolanda met haar fjord bij Marlies van Baalen. Jolanda is bekend van shows waarin ze laat zien dat ook een fjordenpaard de piaffe en passage beheerst. Zo mocht ze met haar fjord optreden tijdens de FEI World Cup dressuur.

Jolanda werd bekend bij het jongere paardenpubliek door haar rubriek "De avonturen van Guus". In 2006 schreeft Jolanda haar eerste boek over het leven met haar bijzondere fjord, Guus. Citaat uit haar boek:" Ondanks dat hij toch een beetje anders was dan de andere paarden". Jolanda richtte een fanclub op voor haar paard: superguus.com.

Jolanda heeft een grote passie voor het tekenen en schrijven over paarden. Elke 2 weken kunt je haar forum lezen in Paardentips Magazine waarin ze tips geeft en haar gedachtes over de paardensport onderbouwt. Ook werkt Jolanda als fotomodel. De half Italiaanse amazone won in 2008 de verkiezing Miss Italia Olanda en mocht Nederland vertegenwoordigen tijdens Miss Italy World.

www.superguus.com